Büyüdükçe daha ağir gelmiyor mu hayat üzerinize. Çocukken her şey neden böylesine güzeldi? Oysa o zamanlar özgür degildik değil mi? Kendi hayatimizi degil ebeveynlerimizin hayatlarini yaşiyorduk. O halde iş özgür olmakta değilmiş.
Baktikça hastalara ağrisiz olmak ne güzel şeydi bildik mi kiymetini hasta olmadan? Anne babamizin hala sağ olması, elimizin ayagımızın tutması, ait oldugumuz bir hayatin bir işimizin olması.. ve daha niceleri. Sahip oldugumuz nimetlerin değerini kaybetmeden anladik mi?
Hayat bize sunulan bir armağandir. Kiymetini bilip güzel yasayabilene.. Fakat sahip olmadiklarimiz icin üzülmeyi tercih edersek elbette cok şey var her zaman da dahasi olacaktir. Oysa gülmek ne büyük nimettir, görebilmek, duyabilmek, uyuyabilmek ve dahasi uyanabilmek. Bir günü daha size hediye etmişse neden mutsuzluk icin sebep arayalim. Hadi sahip olduğumuz güzelliklere bakalim. Çocuk ruhumuzu kaybetmeden sahip olduklarımıza sımsıkı sarılarak, başkalarının ne düşündüğüne zerre kadar önem vermeden, çocuksu heyacanımızı yitirmeden, sürekli merak içinde hayatı keşfe çıkarak, umut dolu, gözlerinizin ışığı hiç sönmeden yaşamanız dileğiyle..
Sevgiyle Kalın..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder